İçimizdeki Hermes Neredeydi?
Korkmazdım bir zamanlar attığım adımlardan, kaybetmekten, yenilmekten, her şeyden.. Çünkü bilmezdim aslında yenilmenin bu kadar önemli olduğunu daha doğrusu yenilmemenin, galibiyetin böylesine yüce bir şey olduğunu. Ne bilim hala içimde bir yerlerde o saf ve masum kızı koruyorum, sığınıyorum ona, saçlarını okşuyorum falan. O kızın hala umut kırıntıları var mesela ya da umut demeyelim de belki de bir yerlerde tutunacak dalı olsun diye istediği, kendi adına kurduğu bir dünya var mesela. O küçük kız çocuğu isterdi ki o dünya da hata yapılsın, yenilgi olsun, bu yenilgi olağan eğlenceli, sıradan ve hatta güzel bir şey sayılsın. Başarı bu kadar yüce olmasın mesela ya da bu kadar ciddi ve önemli bir şey sayılmasın. Photographer: Dark Beauty İnsanlar oldukları gibi olsunlar bu dünyada.. Bazısı alaysı, bazısı çapkın, bazısı bayağı, bazısı kötü, bazısı salak ama gerçekten herkes bi kendi olsun önce. Susmasın mesela kimse.. Konuşacağı yerde konuşacaklar konuşsun, konuşmalı, ki...
